Er zijn in Nederland drie zekerheden: regen op Koningsdag, iemand die “doe maar normaal” zegt terwijl hij een frikandel speciaal als ontbijt eet, en een seizoen van De Graafschap dat eindigt met emoties die normaal alleen voorkomen bij een Italiaanse opera of een gezin dat ontdekt dat de airfryer kapot is. (lees verder onder afbeelding)
En dus zitten we hier weer. Het seizoen is voorbij. De tribunes zijn leeg, de plastic bierbekers waaien als tumbleweeds over De Vijverberg, en ergens in de Achterhoek staat een man van 58 in een trainingsjack naar een grasmaaier te kijken alsof die hem tactisch advies kan geven.
Wat was het voor seizoen? Een seizoen waarin alles erin zat. Hoop. Wanhoop. Opstootjes bij het koffieapparaat in de businessclub. Een linksback die plots drie wedstrijden lang prime-Maradona leek en daarna weer veranderde in een man die zijn autosleutels niet kan vinden. Dat is De Graafschap. Geen club, maar een emotionele achtbaan die bestuurd wordt door iemand met een brommercertificaat en twee halve liters op.
De voorbereiding: “Dit jaar kan het écht”
De voorbereiding begon natuurlijk zoals altijd: met optimisme dat juridisch onderzocht zou moeten worden.
Iedereen had er zin in. Nieuwe spelers kwamen binnen met teksten als:
“Een warme volksclub.”
“Fantastische supporters.”
“Hier wil ik echt iets opbouwen.”
Drie maanden later stonden dezelfde spelers bij ESPN te zeggen:
“Ja, uiteindelijk moet je kijken wat het beste is voor mijn ontwikkeling.”
Vertaling: hij heeft een aanbod uit Almere.
Maar in juli geloofde iedereen er nog heilig in. De supporters zagen op YouTube een compilatie van een nieuwe spits die in de Sloveense tweede divisie twee keer raak had geschoten tegen een ploeg die ook een bowlingvereniging bleek te hebben. “Dat wordt onze nieuwe topscorer.” Vier wedstrijden later bleek hij de draaicirkel van een koelkast te hebben.
De eerste seizoenshelft: chaos met passie
Wat De Graafschap zo bijzonder maakt, is dat je nooit precies weet wat je krijgt. Tegen de koploper speelt men alsof ze persoonlijk beledigd zijn door het bestaan van die club. Er wordt gegleden, geblokt, gevochten voor iedere meter gras alsof het gratis bouwgrond is. Maar een week later tegen een laagvlieger ontstaat er paniek zodra iemand een korte corner neemt. Dat is het DNA van de club. Onverklaarbaar, maar met overtuiging.
En eerlijk: dat willen supporters ook helemaal niet anders. Niemand gaat naar De Vijverberg voor klinische perfectie. Als Achterhoekers perfectie wilden zien, gingen ze wel naar een Zwitserse horlogefabriek kijken. Nee, men wil passie. Modder. Schreeuwen. Een rechtsbuiten die na 70 minuten zo moe is dat hij eruitziet alsof hij een caravan naar Lochem heeft geduwd.
De trainer
Laten we ook even stilstaan bij de trainer. De armzwaaier. De man die gedurende het seizoen langzaam veranderde van “frisse ambitieuze coach” naar “vader van drie pubers tijdens een verbouwing”.
In augustus:
“Wij willen dominant voetbal spelen.”
In november:
“Het belangrijkste is dat we als team compact blijven.”
In februari:
“Ja luister, uiteindelijk moet je gewoon oorlog maken.”
Dat is de natuurlijke evolutie van iedere trainer in de Keuken Kampioen Divisie. En ondertussen stonden supporters op de tribune analyses te geven die tegelijk volstrekt absurd en verrassend logisch waren.
“Hij moet gewoon meer naar binnen komen vanaf links.” Dat werd geroepen door Henk, die ooit drie minuten rechtsback stond bij een veteranentoernooi en sindsdien denkt dat hij Pep Guardiola met een gehaktbalverslaving is.
De supporters: emotionele topsporters
De echte helden van het seizoen zijn natuurlijk de supporters.
Mensen die op vrijdagavond door regen en wind naar het stadion rijden om vervolgens negentig minuten lang emotioneel mishandeld te worden door een ploeg die in de slotfase een tegengoal weggeeft via zes mislukte verdedigende acties en een verdwaalde knie. Maar ze blijven komen.
Waarom? Omdat De Graafschap geen club is die je “support”. Het is een aandoening. Een karaktereigenschap. Een levensstijl.
Je herkent ze direct:
• Trainingsjack aan bij 19 graden;
• Handen op de rug tijdens corners;
• Na iedere wedstrijd zeggen:
• “Volgend jaar pakken we ze.”
Zelfs na een 4-0 nederlaag.
Dat soort optimisme zie je verder alleen bij mensen die cryptomunten kopen op advies van een neef.
De slotfase van het seizoen
En toen kwam de eindfase. De periode waarin iedere supporter ineens rekensommen gaat maken alsof hij auditie doet voor NASA. “Als Dordrecht punten laat liggen, Cambuur gelijk speelt, wij winnen met twee doelpunten verschil én Venus in lijn staat met Jupiter, dan kunnen we nog vierde worden.” Niemand begrijpt de play-offs trouwens echt. De helft van Nederland denkt nog steeds dat het een soort loterij is met scheidsrechtersfluiten. Maar De Graafschap haalde natuurlijk precies genoeg punten om iedereen weer hoop te geven. Want hoop is gratis. En in Doetinchem wordt het in vrachtwagens geleverd.
Het afscheid
Nu is het stil.
De spelers gaan op vakantie en posten foto’s vanaf Ibiza met teksten als:
“Reset. Recharge.”
Terwijl supporters thuis denken:
“Reset jij eerst maar eens je passing over vijf meter.”
Maar over een paar weken begint het weer.
Dan verschijnen de eerste geruchten.
Een transfervrije middenvelder uit Scandinavië.
Een oefenzege op een amateurclub.
Een nieuwe uitshirtpresentatie waar iedereen eerst boos over is en die drie dagen later volledig uitverkocht blijkt.
En langzaam begint het weer te kriebelen.
Want dat is het mooie van De Graafschap:
Het seizoen eindigt nooit echt.
‘T geet alleen effen in de koelkast, naost de huzarensalade en een halve krat Grolsch.
Tot volgend jaor, Superboeren.
Tjuukes,
Fritz