De Vijverberg is al zeventig jaar de plek waar Achterhoekers hun emoties botvieren. Vreugde, frustratie, hoop, wanhoop, optimisme en teleurstelling: alles heeft er een thuis gevonden. Meestal op vrijdagavond, meestal rond een uur of acht. Maar tijden veranderen. (lees verder onder afbeelding)
Tegenwoordig is een stadion niet langer een stadion. Het is een “multifunctionele evenementenlocatie”. Dat klinkt alsof er een consultant is ingevlogen die nog nooit een voetbalwedstrijd heeft bezocht, maar wel een indrukwekkende PowerPoint kan maken.
En dus krijgt De Vijverberg er een tweede identiteit bij. Naast thuisbasis van De Graafschap wordt het ook festivalterrein. Want als je een veld hebt waar twintig keer per jaar een bal overheen rolt, dan moet daar volgens moderne bedrijfskunde natuurlijk ook een podium op kunnen staan.
“Samen uit, samen thuis” luidt de slogan. Een prachtige kreet. Vaag genoeg om alles te betekenen en concreet genoeg om op een spandoek te drukken. Want wat brengt mensen nu werkelijk samen?
Voetbal? Muziek? Nee, Bier. Dat is de echte verbindende factor, ook al is het nu en dan wat lastig om het te verkrijgen.
De gemiddelde Graafschap-supporter arriveert uren voor de aftrap om onder het genot van een paar glazen de opstelling te bekritiseren. De gemiddelde festivalganger arriveert uren voor het eerste optreden om onder het genot van een paar glazen te vertellen hoe geweldig de line-up is.
In de praktijk zijn het vrijwel dezelfde mensen, alleen in een andere outfit. Op wedstrijddagen dragen ze blauwwit. Op festivaldagen een zonnebril waarvan niemand begrijpt waarom die ooit geproduceerd is.
De supporter beschouwt De Vijverberg als heilige grond. Een plek waar geschiedenis ligt. Waar helden zijn opgestaan en trainers zijn gesneuveld. Waar duizenden mensen zich druk maken over een linksback die een verkeerde inspeelpass geeft.
De festivalbezoeker ziet vooral een groot terrein waar je drie kwartier in de rij kunt staan voor een hamburger die eruitziet alsof hij onderweg naar Doetinchem al een zware reis heeft doorgemaakt.
Toch delen ze meer dan ze denken.
Beiden zijn ervan overtuigd dat hun evenement uniek is.
Beiden zingen uit volle borst.
Beiden geven meer geld uit dan verstandig is.
En beiden klagen achteraf dat de organisatie het toch nét iets beter had kunnen regelen.
Dat maakt de combinatie eigenlijk briljant.
Want waar elders in Nederland zorgvuldig wordt onderzocht of verschillende doelgroepen wel bij elkaar passen, denken ze in de Achterhoek simpelweg: zet ze bij elkaar op hetzelfde terrein en kijk wat er gebeurt. Een soort sociaal experiment met bier, muziek en voetbal. En eerlijk gezegd past dat perfect bij De Graafschap.
Laten we eerlijk zijn: de club heeft al haar hele bestaan bewezen dat je met nuchterheid, koppigheid en een gezonde dosis improvisatie verrassend ver kunt komen. Dus waarom zou je stoppen bij voetbal?
Misschien krijgen we straks tijdens de rust een dj-set op de middenstip.
Misschien wordt de man van het scorebord vervangen door een lichtshow.
Misschien maakt een artiest volgend jaar zijn entree uit de spelerstunnel.
En misschien vindt straks niemand dat nog vreemd.
Want uiteindelijk gaat het op De Vijverberg al decennialang om hetzelfde: mensen die samenkomen voor een mooie avond, een goed verhaal en de hoop dat ze iets meemaken wat ze niet snel vergeten. De één hoopt op een winnende treffer in de negentigste minuut. De ander op zijn favoriete nummer als toegift. En allebei lopen ze aan het einde van de avond tevreden richting huis, licht schor, iets armer en met het vaste voornemen het de volgende keer rustiger aan te doen.
Een voornemen dat traditioneel ongeveer net zo geloofwaardig is als de voorspelling dat De Graafschap volgend seizoen zonder problemen promoveert.
Samen uit. Samen thuis.
En als het een beetje meezit, ligt er daarna nog iets van gras op De Vijverberg.
Motto veur volgend jaor:
Niet Blief van het gres af, maor vret het gres op!
Tjuukes en goedgaon.
Fritz