Voetbalstadions zijn geen speeltuin, het zijn arena’s van zelfoverschatting en theatrale waanzin.
Brave fans zingen, klappen en hopen dat hun idealen sterker zijn dan de chaos om hen heen, maar hoop is geen verdedigingsmiddel tegen Zwolse overmoed. Deze anarchisten zien elk uitvak als hun persoonlijke laboratorium: rook, flitsen, provocaties, theatrale stunts – alles mag zolang het maar henzelf verheft.
Eén incident door die sukkels en er is kans dat duizenden brave supporters collectief betalen. Is dat rechtvaardig?
Niet in het minst, maar wel efficiënt? Absoluut.
Cynisme is hier het enige dat overeind blijft. De brave fans trommelen, wapperen met spandoeken en vlaggen, zingen hun hart uit en realiseren te laat dat hun vrijheid een illusie is, gevangen tussen idealen en de overmoed van anderen.
Beleidsmakers grijpen in met collectieve straf: één misstap, iedereen krijgt de rekening. Chaos wordt een excuus, wantrouwen een kunstvorm, met bureaucratie als wapen.
Vrijheid van supporters? Alleen zolang je niet opvalt, niet creatief bent, niet te veel plezier maakt, en vooral: niet te veel nadenkt. Dat laatste hoeft natuurlijk niet zo moeilijk te zijn.
De brave fan vecht voor zijn rechten, maar vecht tegelijkertijd tegen zijn eigen leden die menen dat anarchie gelijkstaat aan passie.
En dan zijn er de ultra’s van De Graafschap. Soms rook, geen theatrale overdrijving, geen interpretatieve chaos.
Passie, ritme, sfeer, intimidatie: alles doordacht, doeltreffend, meedogenloos en elegant. Ze domineren het uitvak, meestal zonder decor te vernietigen, zonder hun eigen team of mede-supporters te saboteren. Vanuit de Achterhoek kijken ze naar Zwolle en glimlachen: “Chaos is geen kunst, het is een excuus voor incompetentie.”
Vrijheid van supporters? Een grap die leidt tot chaos? Of tot collectieve straf? Een wapen.
Zwolse- en andere helden applaudisseren voor hun eigen vernietiging, terwijl brave fans gevangen zitten in het web van regels, arrogantie en ironie.
De Graafschap-ultra’s doen een poging om te laten zien dat discipline, organisatie en pure passie, al dan niet met fakkels en rook, meer impact hebben dan zelfoverschatting.
Zie daar het meesterwerk van de hypocrisie van Zwolse chaos als gevolg van cynische logica van beleid, de frustratie van brave fans, en daarnaast het bijna genadeloze uitsloven van Achterhoekse ultraatjes.
Uiteindelijk lijkt de vrijheid vernietigd, de wereld verwoest en de illusie van orde blootgelegd.
De brave fan betaalt, de anarchist triomfeert in zijn eigen fantasie, en de Achterhoek glimlacht gewetenloos.
Applaus voor de illusie van vrijheid, een diepe buiging voor de ultra’s, en een sarcastisch knipoog naar iedereen die denkt dat anarchie hetzelfde is als passie.
En het circus draait door, want onze seizoenen zijn lang……..
Maar net niet lang genoeg soms……..
Groet’n en goedgaon,
Fritz