Laten we het eerst even over die transfers hebben. Bij De Graafschap lijkt het winterse transferbeleid op een ruildag bij de kringloopwinkel: iedereen brengt iets mee, maar niemand weet wat hij mee naar huis neemt.
Spits Dimitrios Theodoridis heeft alweer de bus naar Griekenland gepakt na een half seizoen in Doetinchem: geen Grieks kampioenschap, maar wél een Grieks afscheidscadeau.
Alsof dat nog niet genoeg was, is de club druk bezig geweest met verkopen alsof het Black Friday is. De twee spelers die dit seizoen zowat de clubtopscorers waren, Bouke Boersma én Arjen van der Heide, hebben hun ov-chipkaart al afgestempeld richting België en Portugal. En Othniël Raterink gaat de Italiaanse zon opzoeken op Sardinië. Sportieve ambities? Die lijken nu net zo vluchtig als de Wi-Fi-verbinding op De Vijverberg. (lees verder onder afbeelding)
Nee, De Graafschap kiest niet bepaald voor “Eredivisie next stop”. Eerder “Eredivisie, blijf nog even wachten bij de bushalte.”
Maar kijk, in de chaos gloort er ook een sprankje hoop. De geruchtenmolen draait en er wordt gespeculeerd dat vroege carrièretranen van anderen hier een thuis kunnen vinden: jonge aanvaller Lucas Vennegoor of Hesselink (ja, géén typefoutje, wél die andere Vennegoor) zou op huurbasis naar De Graafschap kunnen komen. Wie weet brengt hij ook die broodnodige goals… of een dubbelganger van zijn vader mee voor een extra vleugje nostalgie.
Waar gaat het dan om? Promótie of Promotie?
Sta eens stil bij de stand: De Graafschap staat steviger dan ooit boven-midden in de Keuken Kampioen Divisie-tabel. Geen koppositie met een roze brillenglans, maar een stabiele eerste helft. Slechts een fractie van het team presteert als een half-Eredivisie-waardig elftal, terwijl de rest nog steeds zoekt naar z’n sportschoenen.
Maar daar zit ‘m de crux: succes is een tweesnijdend zwaard. De ene week droom je van promotie, de volgende week sta je te twijfelen of je überhaupt de bus naar de play-offs zult halen. Hoe dan ook: ambitie is aanwezig, maar lijkt op sommige momenten meer een filosofische term dan een tactisch plan. Het is en blijft ‘Veur Altied Met Een Knipoog’
De Graafschap blijft een club waarvoor je valt, óp valt of waar je óm valt. We hebben de charme van een buurtschap-team met de onvoorspelbaarheid van een storm in de Achterhoekse kou. Terwijl de transfermarkt zijn eigen soap produceert en de resultaten soms meer weghebben van een mislukte bingoavond, blijft één ding staan: Veur Altied, zolang het publiek maar blijft hopen… en lachen.
Want eerlijk: als je niet kunt gniffelen om een club die spelers verhandelt als bakstenen op de Slaoliemarkt, dan kun je net zo goed ook je seizoenkaart verkopen en gaan klaverjassen.
Ik wil afsluiten met Het Veur Altied-gedicht:
Veur Altied, zo staat op de muur,
al voelt dat soms als “tot de volgende spelerswissel om vier uur”.
We dromen van promotie, elk jaar weer opnieuw,
maar eindigen halverwege met “volgend seizoen wordt het écht, ik zweer het u”.
We verkopen onze spits,
halen een speler met “potentie” en een CV vol mysterie.
Maar ach, zolang De Vijverberg zingt en bier koud blijft,
is hoop ook gewoon een vorm van clubliefde en zo is het
met een paar miljoen in de tes, veur altied op zuuk naor succes.
Tjuukes en goedgaon!
Fritz